Więcej niż teatr

Teatr 21 we Wrocławiu na konferencji „Więcej niż teatr”. W programie spotkanie dotyczące książki „21 myśli o teatrze” oraz spektakl „Śmiertelnie trudna gra”

30 maja, godz. 18, BARBARA (ul. Świdnicka 8c), wstęp wolny

Spotkanie wokół albumu „21 myśli o teatrze”

21 myśli o teatrze to efekt pracy fotoreportażysty, grafików, teoretyczek sztuki i aktorów Teatru 21, który tworzą osoby z zespołem Downa i autyzmem. Sercem publikacji są zdjęcia Grzegorza Pressa. To przede wszystkim dokumentacja kilkumiesięcznej pracy nad przedstawieniem Klauni, czyli o rodzinie. Odcinek 3, ale również innych perfomansów oraz prób. Dopełnienie fotografii stanowi 21 wypowiedzi aktorów. W specyfikę tego rodzaju sztuki wprowadza tekst Justyny Lipko-Koniecznej i Eweliny Godlewskiej-Byliniak. Działalność Teatru 21 jest dla nich przyczynkiem do szukania nowych perspektyw opisu. Wszystko po to, by uchronić artystów z niepełnosprawnością przed pułapką scenicznej prywatności, która stała się etykietą, jaką społeczność zgotowała ich twórczości. Projekt graficzny opracowali Radosław Staniec i Maria Szczodrowska. Publikacja ma przyciągać uwagę surowością – odkrytym grzbietem i wyeksponowanym szyciem. Zestawiając ze sobą kolejne fotografie, graficy prowokowali napięcia i budowali historie. Wykorzystali architekturę książki, tworząc sytuacje, w których przekładając strony, oglądający animuje zdjęcia. W tych prostych zabiegach widoczna jest inspiracja książkami obrazowymi i photobookami z II poł. XX wieku.

31 maja, godz. 11, Studio na Grobli (ul. Na Grobli 30/32)

Spektakl „Śmiertelnie trudna gra”

Kim jesteś i dlaczego się za mną skradasz? – zapytała Gęś.
Miło, że mnie zauważyłaś – powiedziała Śmierć. – Jestem przy tobie od twoich narodzin, tak na wszelki wypadek.

Gąska Klementyna pewnego dnia spotyka Śmierć. Na ten widok dostaje gęsiej skórki, ale nie ucieka, nie krzyczy… Zresztą Śmierć wygląda inaczej, niż spodziewała się Klementyna: nie trzyma w ręku kosy, nie jest ani stara, ani brzydka, lubi spacerować i rozmawiać o słodyczach. Między dwiema bohaterkami rodzi się relacja, poznają się coraz lepiej i głębiej.

Wyszłyśmy od tematu śmierci, a zaczęłyśmy przyglądać się życiu, jego regułom, tej naszej codziennie grze w klasy. Z muzyczno-ruchowych improwizacji powstał spektakl nie tylko o odchodzeniu, ale o twórczej obecności w świecie pełnym wyzwań.
Justyna Sobczyk