…i my wszyscy. Odcinek 0

„…i my wszyscy. Odcinek 0” (2012) |

Czy serial może zastąpić rzeczywistość? Co zrobić, jeśli każdy kolejny dzień rozpoczyna się tak samo, trwa tak samo i się kończy? Nie mamy pracy, nie czujemy się pełnowartościowi i wystarczająco samodzielni. Może serial zmieni nasze życie?

Aktorzy Teatru 21 postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce, wykorzystać ulubione seriale i stworzyć własny scenariusz, własną mydlaną operę. Czy to będzie to tylko serial? A może pierwszy krok w dorosłość? Napisanie roli nie rożni się chyba tak bardzo od zaplanowania swojego życia.

Reżyseria: Justyna Sobczyk
Scenariusz: Aktorzy Teatru 21, Justyna Sobczyk, Justyna Lipko – Konieczna
Dramaturgia: Justyna Lipko – Konieczna
Ruch sceniczny: Bożena Gawerska – Panfil
Scenografia, kostiumy: Agata Skwarczyńska, Ewa Machnio
Reżyseria światła: Agata Skwarczyńska, Ewa Machnio
Muzyka: Paweł Andryszczyk
Video: Tomek Michalczewski, Michał Łaskawiec
Konsultacja artystyczna: Jakub Drzewiecki
Produkcja: Agnieszka Szymańska
Projekt plakatu: Aneta Popławska
Występują aktorzy Teatru 21: Grzegorz Brandt, Ania Drózd, Teresa Foks, Maja Kowalczyk, Daniel Krajewski, Barbara Lityńska, Anna Łuczak, Aleksander Orliński, Michał Pęszyński, Aleksandra Skotarek, Marta Stańczyk, Piotr Swend, Magdalena Świątkowska

Projekt współfinansuje: Miasto Stołeczne Warszawa. Partnerzy: Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Samodzielne Koło Terenowe Społecznego Towarzystwa Oświatowego nr 102, Teatr Studio

RECENZJE:

Niepełnosprawni tańczyli, kręcąc się w kółko. Wszyscy na sali mieli łzy w oczach. Ja też. A równocześnie czułem, że to czysty kicz, gwałt na uczuciach. Coś, co wcale nie zbliża nas do siebie, tylko oddala. Teatr Justyny Sobczyk jest przeciwieństwem takich widowisk.

Tadeusz Sobolewski, „Mów do mnie Meryl Streep”, „GAZETA WYBORCZA” | PDF

„I my wszyscy…” to ostra satyra na współczesną rzeczywistość.

Edwin Bendyk, „Węgajty, Teatr potrzebny”, WWW.ANTYMATRIX.BLOG.POLITYKA.PL | PDF

Siłą Teatru 21 jest radość przełamująca bariery, które wydawały się nie do przejścia.

Katarzyna Skręt, „Spotkanie twarzą w twarz”, NOWA SIŁA KRYTYCZNA

Przedstawienie się kończy, a ja nie mam wątpliwości, że zobaczyłam coś dobrego. Ciekawą sztukę i aktorów, dla których granie to prawdziwa pasja. Tak duża, że swoje kwestie są w stanie przedłużać w nieskończoność.

Karolina Plinta, „I my wszyscy – płaczemy (ze śmiechu), „ART & BIZNES” (PDF)

Krok po kroku znika dystans wynikający z niewiedzy, izolacji. Sądzę jednak, że nie powinien to być jedyny sposób mówienia o fenomenie Teatru 21 – oprócz emancypacyjnego charakteru działań tej grupy trzeba komentować również jej artystyczne dokonania.

Karolina Piwońska, „Nie: patrzcie i płaczcie, ale: dajcie nam żyć”, „KULTURAenter” (PDF)

PRASA:

Ada Prochyra, „Teatr to życie”, „INTEGRACJA” STRONA 1 | STRONA 2

Agnieszka Metelska, „Nie mam pracy, nie mam pieniędzy – mów mi Meryl Streep”, „BARDZIEJ KOCHANI”, CZĘŚĆ 1 | CZĘŚĆ 2