Portret

Portret (2010)
na podstawie książki Michéle Lemieux „Burzowa noc”

Portret to spektakl Teatru 21, który tworzą osoby z zespołem Downa i autyzmem, zainspirowany książką Michéle Lemieux „Burzowa noc”. Książka Lemieux zbudowana z abstrakcyjnych ilustracji i prostych, ale nieoczywistych pytań stała się pretekstem do budowy autorskich kolekcji obrazów wyobraźni aktorów z Teatru 21. Co znajduje się w głowie? Jaki portret siebie noszę? Jaki portret mojej osoby tworzą inni? Co kryje się pod hasłami: Down, autystyk? Ukryte myśli, kłamstwa, sny, marzenia, słowa i zdania wydobyte z głów aktorów podczas prób – połączone z tekstem Lemieux – budują treść spektaklu.

Chcę WEJŚĆ do środka mojej głowy!!! Mijam pomysły i myśli… Złości mokre wiszą na sznurkach, sny leżą na łóżku i na podłodze. Wspomnienia pochowane w drzewach, roi się od głupot… pytania poukładane jak stogi siana. Grzechy pochowane w pamięci i w długopisach. Lenistwo leży na leżaku. Przekleństwa pochowane z tyłu głowy obok planów na przyszłość. Głowa mi puchnie. Potrzebuję pomocy! Potrzebuję pomocy…

Michéle Lemieux

Reżyseria: Justyna Sobczyk
Scenografia / kostiumy: Agata Skwarczyńska
Muzyka: Paweł Andryszczyk
Video animacje: Szymon Celej
Ruch: Bożena Gawerska-Panfil
Obsada: Grzegorz Brandt, Anna Drózd, Teresa Foks, Maja Kowalczyk, Piotr Czempiński, Daniel Krajewski, Anna Łuczak, Aleksander Orliński, Michał Pęszyński, Aleksandra Skotarek, Marta Stańczyk, Piotr Swend

Spektakl realizowany jest w ramach interdyscyplinarnego projektu edukacyjno-artystycznego INKLUSIV. PROGRAM STUDYJNY. Kuratorem projektu jest Paweł Dobrowolski.

Projekt został zrealizowany ze środków Biura Kultury Urzędu Miast Stołecznego Warszawy

Spektakl wyprodukowało Samodzielne Koło Terenowe Społecznego Towarzystwa Oświatowego nr 102

RECENZJA:

Czy osoba z niepełnosprawnością jest wadliwym produktem? A może wśród „zdrowego” społeczeństwa jest designerskim, rękodzielniczym obiektem, a pozostałe osoby są produkowane masowo, z kilku modeli? „Portret” uświadamia, że osoby z zespołem Downa, niepełnosprawne, autyści mają seksualność, tożsamość, mogą być bandytami, gwiazdami, Żydami, rodzicami, homoseksualistami.

Alicja Morawska-Rubczak , „Za dużo czy więcej”, „WWW.ALICJARUBCZAK.WORDPRESS.COM” (PDF)

Pragnienie doświadczenia ciąży, bycia matką, bycia kochaną, pożądaną, aktorki wyrażają za pomocą chustki, którą każda z nich wkłada sobie pod ubranie, z dumą przechadzając się jako ciężarna po scenie. Ich seksualność nie jest śmieszna czy ograniczona, jest pełna kobiecych kształtów i zmysłowości.

Agnieszka Popławska, „Ich portret”, „NOWA SIŁA KRYTYCZNA” | PDF

PRASA:

Ada Prochyra, „Teatr to życie”, „INTEGRACJA” STRONA 1 | STRONA 2

Agnieszka Metelska, „Nie mam pracy, nie mam pieniędzy – mów mi Meryl Streep”, „BARDZIEJ KOCHANI”, CZĘŚĆ 1 | CZĘŚĆ 2

 

Recenzje_Portret_02_03_2011

Portret_17_2_2011